«Dummodo sit dives barbarus, ille placet». Ovid. De art. lib. 2.
Fuente: Ovidio, Ars amatoria 2, 276; cfr. Juan de Mal Lara, Philosophía vulgar I, 43., Nota: «Dummodo sit dives, barbarus ille placet» remonta a Ovidio, Ars amatoria 2, 276, donde las ediciones modernas leen «barbarus ipse placet». La variante «ille» de Caro está documentada en la tradición sentenciosa medieval y humanística (Walther 6786; Polythecon 5, 34) y en florilegios posteriores. No se ha identificado mediación erasmiana. El refrán castellano está ya documentado en Mal Lara, Philosophía vulgar I, 43.