«Ingratum est beneficium, quod diu inter manus dantis hæsit». Senec. lib.4. de benefic. vel «Bis dat, qui cito dat». Ídem. Véase: Más vale un toma, etc. Y: Quien da luego, etc.
Fuente: Erasmo, 791., Séneca, De beneficiis 2, 1, 2; cfr. Publilio Siro, Sententiae, Inopi beneficium bis dat, qui dat celeriter., Nota: Caro reúne las dos sentencias asociadas por Erasmo 791, «Bis dat, qui cito dat». La referencia «Senec. lib. 4. de benefic.» es errónea: «Ingratum est beneficium, quod diu inter manus dantis haesit» se encuentra en Séneca, De beneficiis 2, 1, 2, localización que Erasmo da correctamente. La atribución de «Bis dat, qui cito dat» a Séneca procede del propio Erasmo, que la formula con cautela (Memini, ni fallor...); la forma antigua segura afín es la sentencia de Publilio Siro «Inopi beneficium bis dat, qui dat celeriter».