«Tacitæ magis, et ocultæ inimicitiæ timendæ sunt, quam indictæ, et apertæ». Cicer. In Verr. act. 3 vel «Gravior inimicus, qui latet sub pectore». Mimi Publiani. Guilielmo Lilio dice a este propósito: Non is tam lædit, liquide qui dixerit, odi, / Quam qui sinceram fingit amicitiam. / Vitabis certe quem noveris esse nocentem, / Ast illum numquam qui tibi dixit: amo. / Ille mihi gravis est hostis, qui clam nocuisse. / Gaudet, quique fidem fort in amicitia. Al mismo propósito dice en otra parte: «Non æque damno est, odium ore professus aperto, / Acqui sinceram fingit amicitiam. / Vitatur facilis nobis, qui cognitus hostis, Vitari, qui se dicit amari nequit. / Hic hostis capitalis erit quicumque nocebit Prætexta fide fretus amicitiæ». Y el Maestro Fernando de Benavente: «Ille niger vafram condit sub pectore vulpem, / Ima qui visus mollior aure tibi». Alude al adagio: «Auricula infima mollior».
Fuente: Erasmo, 636., Cicerón, In Verrem II, 5, 182., Publilio Siro, Sententiae, Gravior inimicus, qui latet sub pectore., William Lily, Progymnasmata., Caspar Ursinus Velius, In adulatores seu fucatam amicitiam., Fernando de Arce, referencia no localizada., Nota: La segunda composición pertenece originalmente a Caspar Ursinus Velius, In adulatores seu fucatam amicitiam, pero circuló ampliamente en florilegios del siglo XVI. Amantius la transmite bajo atribución a Lilius, y la Polyanthea de Domenico Nani Mirabelli (ed. 1574, p. 61) recoge asimismo el pasaje. La atribución de Caro puede proceder de esta tradición antológica y no de una consulta directa de las obras de Lily o Velius.