página principal
Jerónimo Martín Caro y Cejudo, Refranes y modos de hablar castellanos, edición de Fernando Martínez de Carnero
A B C D E L V
DA DE DI DO
DE DEB DEC DEF DEJ DEL DEM DES

Del agua mansa me libre Dios, que de la recia yo me libraré

«Tacitæ magis, et ocultæ inimicitiæ timendæ sunt, quam indictæ, et apertæ». Cicer. In Verr. act. 3 vel «Gravior inimicus, qui latet sub pectore». Mimi Publiani. Guilielmo Lilio dice a este propósito: Non is tam lædit, liquide qui dixerit, odi, / Quam qui sinceram fingit amicitiam. / Vitabis certe quem noveris esse nocentem, / Ast illum numquam qui tibi dixit: amo. / Ille mihi gravis est hostis, qui clam nocuisse. / Gaudet, quique fidem fort in amicitia. Al mismo propósito dice en otra parte: «Non æque damno est, odium ore professus aperto, / Acqui sinceram fingit amicitiam. / Vitatur facilis nobis, qui cognitus hostis, Vitari, qui se dicit amari nequit. / Hic hostis capitalis erit quicumque nocebit Prætexta fide fretus amicitiæ». Y el Maestro Fernando de Benavente: «Ille niger vafram condit sub pectore vulpem, / Ima qui visus mollior aure tibi». Alude al adagio: «Auricula infima mollior».
Fuente: Erasmo, 636., Cicerón, In Verrem II, 5, 182., Publilio Siro, Sententiae, Gravior inimicus, qui latet sub pectore., William Lily, Progymnasmata., Caspar Ursinus Velius, In adulatores seu fucatam amicitiam., Fernando de Arce, referencia no localizada., Nota: La segunda composición pertenece originalmente a Caspar Ursinus Velius, In adulatores seu fucatam amicitiam, pero circuló ampliamente en florilegios del siglo XVI. Amantius la transmite bajo atribución a Lilius, y la Polyanthea de Domenico Nani Mirabelli (ed. 1574, p. 61) recoge asimismo el pasaje. La atribución de Caro puede proceder de esta tradición antológica y no de una consulta directa de las obras de Lily o Velius.
< página principal Acerca de | Secciones | Top 10 | Licencia | Contacto | Acceso Licencia de Creative Commons
© 2008 Fernando Martínez de Carnero XHTML | CSS Powered by Glossword